วันนี้เป็นวันที่เรามีความสุขมากเลย

รู้มั๊ย? ว่าเพราะอะไร...

สำหรับคนที่ไปงานโตโยต้ามาก็คงจะรู้คำตอบ

ส่วนคนที่ไม่ได้ไปก็ไม่เป็นไร

เดี๋ยวเราจะเล่าให้ฟังเอง

ก็คือว่า วันนี้s.o.sไปแข่งงานโตโยต้ามา...ชนะด้วย...

แต่ที่สำคัญกว่าเงินรางวัลก็คือ

กำลังใจและเสียงเชียร์จากเพื่อนๆทุกคนที่ยังคงมีให้s.o.sเหมือนทุกครั้ง

ความจริงวันนี้เราอดไป เนื่องจากพ่อไม่ให้ไป

แต่ด้วยเผอิญอย่างสุดๆ คือพ่อเราไปต่างจังหวัดพอดี

เราก็เลยถือโอกาสขอแม่แทน..แล้วก็เลยมาได้(แฮะๆ)

ทีนี้เนื่องจากตอนแรกเราไม่คิดว่าจะมาได้...เราก็เลยเขียนจม.ลาทุกคนไว้

แต่ปรากฎว่าสุดท้ายมาได้...ก็เลยเกิดการsurpriseแบบนี้แทน

ความจริงจม.ที่เราเขียนอะ เราอยากให้ทุกคนนะแต่ก็คงไม่ได้

เราเลยจะตัดบางส่วนมาให้อ่านละกันนะ

"เราอยากบอกทุกคนว่า ขอบคุณ ขอบคุณมากๆจริงสำหรับกำลังใจที่คอยให้กับs.o.sเสมอมา

เรายังจำเสียงกรี๊ดตั้งแต่liveแรกจนมาถึงเมื่อเสาร์ที่แล้วได้ว่ามันดังแค่ไหน

...และเราก็เชื่อว่าในวันนี้เสียงเชียร์ของเพื่อนๆทุกคนจะยังคงดังอยู่เสมอเหมือนทุกๆครั้ง

และจะดังอยู่ภายในใจของพวกเราตลอดไปด้วย..."

"เราอยากบอกกับเพื่อนๆทุกคนที่รักs.o.sว่า ที่s.o.sยืนหยัดอยู่มาได้ทุกวันนี้

ก็เพราะกำลังใจจากเพื่อนๆทุกคนที่มีมาให้พวกเราอย่างไม่ขาดสาย...

 อุปสรรคในครั้งนี้เป็นเพียงบทสูจน์แรกที่พวกเราต้องก้าวผ่านไปให้ได้

หลังจากนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราเชื่อว่าs.o.sจะสู้ไปด้วยกันเหมือน1ปีที่ผ่านมา

และs.o.sก็จะยังคงอยู่ตลอดไป ตราบใดที่ยังมีเพื่อนๆคอยให้กำลังใจ เราเชื่อว่าอีกไม่นาน

...เราจะได้กลับมาพบกันอีก..."

สำหรับเราการที่ไม่ได้ขึ้นเต้น...ไม่ได้เจอทุกคน...มันเศร้านะ

เรายังอยากเต้น อยากเจอ อยากถ่ายรูปกับทุกคน...

แต่ด้วยภาระหน้าที่และจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเลยทำให้ทุกอย่างต้องยุติลงก่อน

สำหรับเรา5เดือนมันนานมากนะ แต่ในเมื่อไม่มีทางเลือกอื่น

งั้นเราก็จะพยายามไปตามงานต่างๆเท่าที่จะไปได้นะ

แล้วเราก็จะพยายามทำให้ดีที่สุดเพื่อที่จะได้รีบกลับมาหาทุกคนนะ

"แล้วเจอกันนะ" 

สุดท้ายนี้มีเพลงมาฝาก

...จะไม่ลืมที่เรามีกันและกันในวันนี้ จะไม่ลืมเวลาความสุขที่เราเคยร่วมมี...

...ต่อจากนี้ไม่ว่าชีวิตจะพบใครคนไหน แต่ว่าฉันจะมีเธออยู่เสมอในหัวใจ...

..จะเก็บไว้ เก็บใจไว้ให้เธอเธอเท่านั้น..

วันนี้เรามีเรื่องฮาๆจะมาเล่าให้ทุกคนฟัง....

ก่อนอื่นต้องขอบอกก่อนว่าเป็นอะไรที่รั่วและบ้าสุดๆ...แต่เราก็ทำไปแล้ว

เรื่องมันก็มีอยู่ว่าที่ร.ร.เราวันนี้มีประกวดหา"มิสปาปาย่า ป๊อกป๊อก"(แข่งตำส้มตำ)

แล้วแต่ละชั้นก็ต้องมีตัวแทน และด้วยความบังเอิญที่ว่าตัวแทนม.6ติดธุระลงไม่ได้ส่วนคนในชั้นที่ตำเป็นก็ดันไม่มา

เรากับยูโกะซึ่งเผอิญกำลังเดินกลับจากห้องน้ำ ก็เจออชิ แป้ง ศิษย์น้องพอดี ก็คุยกันไปคุยกันมา

เราก็เลยเสนอขึ้นมาว่า "งั้นเราลงได้ป่ะ ถ้าไม่มีคนลง" ทุกคนก็อึ้งไปซักพัก ก่อนตอบว่า...

"เอาเลยแก เอาเลย ฮาดี แล้วแกตำเป็นป่าวว่ะ" เราก็เงียบ... เลยหันไปพึ่งยูโกะ

ยูโกะบอกว่าตำเป็นก็เลยโอเค ได้เรากับยูโกะเป็นตัวแทนม.6 แต่ที่นี้ 1ทีมต้องมี3คน

เพื่อนก็เลยเสนอว่าให้ไปหาแมนๆมาอีกคนจะได้เป็น"ตำแมน" ก็เลยได้พลอยมา

ที่นี้พอเลิกเรียนใกล้เวลาแข่งเต็มที ไอ่เราก็เดินออกมาจากห้องแล้วก็ช็อคไป..

โอ้วมายก๊อดดด เห็นน้องม.อื่นที่ลงแข่งแต่งตัวกันแบบสุดๆอะ ขอยำว่าสุดๆจิง เป็นชุดชนิดที่ว่า..ไม่มีใครกล้าใส่ชัวร์..

เรา พลอย ยูโกะ ก็เริ่มใจแป่ว ประมาณว่า "แกดูน้องเค้าดิเต็มที่กันมากเลย แล้วพวกเรามีอะไรกันบ้างมั๊ย"

ลองไปลองมาก็ลงท้ายที่ชุดนร.ธรรมดา แต่เอาผ้าเช็ดหน้ามาโพกหัว(ออกแนวแม่บ้าน)

แล้วพอถึงตอนแข่ง คือ แบบว่าคนเยอะมากอะ (ขอบอกว่าอายกว่าเวลาไปเต้นอีก)

แล้วคอมันมีคะแนนลีลาด้วยใช่มะ ทีมเราก็มีแต่แมนๆทั้งนั้น เลยได้แต่ยืนมองน้องๆออกมาบ้ากัน

ไปๆมาๆเริ่มกลัวน้อยหน้า เลยส่งยูโกะออกไปตำโชว์กรรมการก่อน

ขอย้ำว่าตำโชว์จิงๆ เพราะยูโกะ อุ้มครกออกไปยืนตำให้กรรมการดูเลย ไม่มีท่าทางอะไรทั้งนั้น(เชื่อแล้วว่าตำโชว์)

แล้วคือแบบว่า ตอนตำนี่ก็ฮาสุดๆ ประมาณว่าเรากับพลอยคือไม่รู้เรื่องเลย รอโกะสั่ง แล้วไอ่โกะก็ดันมั่ว

สรุปว่าใส่ถูกแค่กระเทียมที่ต้องใส่อย่างแรกที่เหลือมั่วหมด(กรรม!)

แล้วก็เริ่มมีการถกเถียงกันเล็กน้อยระหว่างพลอยกับโกะซึ่งมีเรายืนคั่นกลาง

พลอย : "ไอ่โกะ แกตำเป็นป่าวว่ะ"

ยูโกะ : "เป็นดิ นี่ไง(แล้วโกะก็ตำๆๆๆ)" ประมานว่าโกะบอกเราว่า "บ้านเราเป็นร้านอาหารนะจะตำไม่เป็นได้ไง"

แล้วหลังจากนั้นเราก็ขำอย่างเดียวครับท่าน แบบว่าน้ำตาไหลไม่หยุดอะ จนโกะยื่นมาให้เราชิม..เราก็อึ้งไปซักพัก

ประมาณว่า "กูจะตายมั๊ยเนี่ย" แล้วคือพอชิมไป แบบว่าเค็มโคตรรรรรรรรรรรรรรแล้วก็เผ็ดมากกกกกกกกกกกกกกก

เลยแบบว่าหาทางแก้กันยกใหญ่ ตำไปก็ขำไป แล้วแบบว่ามีช่วงให้ออกไปโชว์ลีลา เรา พลอย ยูโกะก็อึ้งกันอีกรอบ

คือประมาณว่าเรากับยูโกะเนี่ยไม่เท่าไหร่ เราเอาไงยูโกะเอาด้วย แต่พลอยนี่แบบแมนครับท่านไม่มีมาดหลุด

จนต้องขอเสียงน้องๆช่วยกัน จนพี่พลอยยอมออกมาครับท่าน แล้วประมาณว่าเพลงที่เปิดก็เป็นเพลงไทย(ซึ่งเราไม่ค่อยรู้จัก)

เราก็เลยไม่สามารถช่วยคิดท่าให้ได้ และก็เหมือนฟ้าประทาน เพลงเลิฟๆมาให้ เราเลยตัดใจ "เอาว่ะ เพื่อไม่ให้เสียชื่อม.6"

ก็เลยเต้นเลิฟๆ(เวอร์ชั่นกระโปรงยาว สไตล์ราชินี) เป็นเพลงที่เราคิดว่าชาตินี้คงไม่เต้นแล้ว ใครที่เห็นวันนี้ก็ขอบอกว่าเป็นบุญเป็นตาสุดๆ

แบบว่าอนาถมากอะ รู้มั๊ยใช้อะไรเป็นไมค์ สากครับท่าน(น้องม.4อนุเคราะห์มา) ส่วนพลอยกับยูโกะถือ "แครอท" ให้ตายเถอะโรบิน!!

หลังจากนั้นก็เป็นการชิม แบบว่าครูแต่ละคนที่ชิมทำหน้าแบบว่า เกินบรรยายมากอะ จนเราเริ่มคิดกับพลอย และยูโกะว่า

"เฮ้ย เมื่อกี้ใส่พริกไปกี่เม็ดนะ" เราใส่4 พลอยใส่2 ยูโกะพูดไม่ออก... และนั่นคือสาเหตุที่ครูทำหน้าเกินบรรยาย

และผลการตัดสินก็ออกมา ม.4ที่1 ม.1ที่2 และม.5ที่3 ส่วนม.6ขำๆ+55

เอาเป็นว่าผู้ใดที่ได้ชมการแข่งขันครั้งนี้ก็ลืมๆมันไปซะ แค่ขำๆนะน้องๆ